Wieniec na budynku? To nie przypadek

Wyobraź sobie, że spacerujesz po dawnej Zielonej Górze i widzisz przed jednym z domów wieniec zawieszony na tyczce. Co oznacza? Że właśnie tutaj można napić się lokalnego wina! Nie był to zwykły element dekoracji, ale dawny znak zapraszający na degustację.

Tak działał wolny wyszynk wina (Bürgerweinschank). Winiarze otwierali swoje domy dla gości, a pomieszczenia zamieniały się w małe winiarnie. Zimą spotykano się w środku, latem biesiadowano na zewnątrz. Wino podawano prosto z beczek, a na stołach nie brakowało chleba, masła i sera. Przy jednym stole siadali zarówno mistrzowie, jak i czeladnicy.

Właściciele winnic mieli też swoje przywileje. Przepisy z 1891 roku pozwalały im sprzedawać własne wino bez podatku przez trzy wybrane miesiące w roku. O tym, gdzie można było napić się trunku, informowała również lokalna prasa. Już od 1826 roku zielonogórskie gazety publikowały specjalną kolumnę z ogłoszeniami o sprzedaży wina na litry. A jeśli ktoś trafił na naprawdę dobrą kroplę, wieść szybko rozchodziła się po mieście.

Na początku XVIII wieku większość takich domowych winiarni działała poza murami miejskimi. W samym centrum wino można było kupić jedynie w piwnicy pod ratuszem.

Wieniec winiarski przetrwał do dziś i nadal jest symbolem świętowania. Podczas Winobrania oraz Dni Otwartych Piwnic Winiarskich pojawia się na wieży ratusza, a także przy wejściach do udostępnianych piwnic. To piękny ślad dawnego zwyczaju, który wciąż można rozpoznać na ulicach Zielonej Góry.

Ilustracje
1.Gerhard Reisch, Wyszynk mieszczański, rysunek piórkiem, 1924. Archiwum Fundacji Gloria Monte Verde
2. Wyszynk w ogrodzie rodziny Derlig. Archiwum Fundacji Gloria Monte Verde
3. Alfred Richter: Wyszynk na rynku. Karta pocztowa, 1931 rok